Neyi Bekliyoruz?

Yeni bir kelam etmektense edilmiş bir kelamın tefekkürü yeğdir...

Hele ki bir "Kudüs" ruhundan sonra...

Buyrun kalpleri dirilten, kollarımızdan tutup da sarsan tefekkür yazısına!

NEYİ BEKLİYORUZ!?

"İman edenlerin Allah’ın zikri ve onun katından inen hak sözler ile kalplerinin ürpereceği zaman daha gelmedi mi?” (Hadid, 16)

Minarelerden toplandı mahyâlar.

Müezzinler, mevlîdhanlar, elvedâlarla uğurladılar azîz misâfiri. -Elvedâ! Ya şehri mübârek elveda!-

Şevval hilâli göründü, şeytanların zincirleri çözüldü.

İhtiyarlarımızın sakalını ninelerimizin yaşmağını ıslattı firâk gözyaşları.

Küçüklerimiz unutulmaz hatıralar derdiler mübârek mevsimden; kimi ufaklıklar ilk kez mânâ iklimine dokundu. İlk defa tam oruç tutanlar, tekne orucu tutanlar, teravihte uyuklayanlar, sahurlarda sendeleye sendeleye kaşık sallayanlar. İftar vaktini ırak görüp bir bardak su için, pideden bir parça koparabilmek için anne-babasından taviz koparmaya çalışanlar ve daha niceleri…

Ramazanı ilk kez beraber ağırladı bazı çiftler, beraber son Ramazanlarını geçirdi bazıları.

Bin bir farklı, nurlu, tabloyu arkasında bırakarak çekildi iklimimizden, Şehr-i Ramazan.

Şimdi vakit muhasebe vakti.

Hesap günü gelmeden, o günde işimizin kolaylaşması için, kendimizi hesaba çekme vakti.

Üzerinden rahmet, mağfiret, merhamet yüklü bir Ramazan geçmiş, mü’min gönlünü tartma vakti.

Hani meşhurdur yıpranan ve yorulan bir yapıyı elden geçirip tazeleyen kuruluşlar; yapının girişine büyükçe bir resim asarlar. Önceki hali/sonraki hali. Yani bu yapıyı şu vaziyetteyken bu vaziyete getirdik.

Biz de Ramazan’dan önceki mânevî hayatımızın, nefsimizin bir resmini koysak bir tarafa, diğer tarafa da sonrasının.

Karşılaştırsak;

İşte Ramazan ayından önceki ibadetlerimiz, işte sonrası.

İşte Ramazan’dan önceki nefsimiz, işte sonrası.

İşte Ramazan’dan önceki gönlümüz, merhametimiz, sabrımız, işte sonrası.

Neler değişmiş mesela bir baksak.

İbadetlerimizin kırık, döküklerini onarabilmiş miyiz?

Bir baksak namazımıza dirilik gelmiş mi?

Kur’an-ı Kerim’le muhabbetimiz artmış mı mesela bir baksak?

Peygamberimiz sallâllâhu aleyhi ve sellem’e kalben, kavlen, amelen yakınlaşabilmiş miyiz bir baksak?

Nefsimizin semâvi ülkelere bakan ulvî tarafı imâr ve ihyâ olmuş mu?

Nefsimizin esfel-i safiline bakan, sûfli tarafının kafası, gözü yarılmış mı? Pes etmiş mi?

Gönlümüz yufkalaşmış mı?

Sabrı öğrenmiş miyiz?

Bir baksak yağ bağlamış vicdanımızda kıpırdanma var mı?

Bir baksak Ramazan kurnasında yunup, arınabilmiş miyiz?

Yüz akıyla, utanmadan sıkılmadan bayramı, bayramca kutlayalım öyleyse.

Olumlu cevaplar veremiyorsak bu sorulara, cevaplarken yanağımız kızarıyorsa, yutkunuyorsak,

Zincirinden boşanır boşanmaz; üzerimize hücum edince bizi bıraktığı gibi buluyorsa şeytan, derin bir oh çekiyorsa;

Haram ayların bitişiyle kardeşinin üzerine üşüşüveren cahiliye insanı gibi, yapışıveriyorsak kardeşimizin yakasına, Ramazan hürmetine ara verdiğimiz küslüğümüze devam ediyorsak,

Kesildiği yerden devam ediyorsa gıybet meclislerimiz, çekiştiriyorsak;

Zan hastalığımız, kibir, ucub hastalığımız tedâvi olmamışsa;

Bizim caddemizde, sokağımızda gezinmemiş; bizim gökyüzümüze bakmamış, yağmurumuzda ıslanmamış, iklimimizden ancak kuşbakışı haberdar olanlar gibi, ibadetlerini, dualarını, sabırlarını, merhametlerini ramazanla sınırlandıranlar gibi;

Camilerimizi ıssız, tenha bırakıyorsak Şehr-i Ramazan’ın gidişiyle,

Kuran-ı Kerimler’i kaldırıyorsak tozlu raflara,

Sanki öyle ibadetlerle yoğunlaştırılmış, nefsi emarenin üzerine alabildiğince yüklendiğimiz bir mevsimi hiç yaşamamışçasına, o gelmeden önce olduğumuz yerden devam ediyorsak;

Velhasıl Ramazan bir farklılığa, bir değişime, bir yenilenmeye zemin olmamışsa hayatımız da;